ജീവിത ഗന്ധിയായ സംഗീതം പോലെ...വേനലിലെ കുളിര്‍മഴ പോലെ....ആത്മ നൊമ്പരങ്ങളുടെ......തുടിപ്പുകളിലൂടെയുള്ളൊരു യാത്ര..!

Ash Welcomes U..!




എന്നെ കുറിച്ച്..

My photo
കണ്ണുകള്‍ ഉണ്ടായിട്ടും കാണാതെ പോവുന്ന ചില സത്യങ്ങള്‍..യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ നാം പോലുമറിയാതെ അടഞ്ഞു പോവുന്ന നമ്മുടെ ഉള്‍ കണ്ണുകള്‍ ..ഇതിലേക്കുള്ള എന്‍റെ ഈ പ്രയാണത്തില്‍ നിങ്ങളെ ഞാന്‍ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു.. പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളേ , നിങ്ങളുടെ മനസ്സിന്റെ കോണില്‍ ചടഞ്ഞു കൂടിരിയിരിക്കുന്ന ചിന്തകളെ വെളിച്ചത്തിലേയ്ക്കു കൊണ്ട് വരുവാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു...നമ്മുടെ ''മനഃസാക്ഷി'' നാം ഇവടെ തുറന്നു കാട്ടുന്നു...പലപ്പോഴും, വ്യക്തികളും സാഹചര്യങ്ങളും പരിമിതികളും നമ്മുടെ ഈ മനസ്സാക്ഷിക്കു മേല്‍ ഭാരമേല്‍ക്കുന്നത് കൊണ്ടാവാം, നമ്മുടെതെന്ന് കരുതുന്ന ചില ജീവിത മൂല്യങ്ങളെ നമ്മില്‍ തന്നെ അടിയറവു വെയ്ക്കാന്‍ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് ..അങ്ങനെ അടിയറവു വെച്ച നമ്മുടെതായിരുന്ന ,നമ്മെ നാമാക്കി മാറ്റിയിരുന്ന ആ സത്യങ്ങള്‍ തേടിയുള്ള ഈ യാത്രയില്‍ ...നിങ്ങളെ ഹൃദയപൂര്‍വ്വം ക്ഷണിച്ചുകൊള്ളുന്നു..ഞാന്‍ മണ്മറഞ്ഞു പോയാലും ,ഞാനെഴുതിയ ഈ വരികളും അതിലെ ആശയങ്ങളും എക്കാലവും എന്നെ നിങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ ജീവിപ്പിക്കും എന്നുള്ള വിശ്വാസത്തില്‍...

Saturday, May 21, 2011

വിട പറഞ്ഞ സ്നേഹം....!





അന്നൊരു ചൊവ്വാഴ്ചയായിരുന്നു.നേരം ഏറെ വൈകിയിരുന്നു.പതിവുപ്പോലെ അന്നും കറന്റ്‌ കട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു.വേനല്‍ ചൂടിന്റെ ആലസ്സ്യത്തിലെപ്പോഴോ അറിയാതെ അവളുടെ മിഴികള്‍ താനേ അടഞ്ഞു പോയി.ഏതോ ഒരു പേടി സ്വപ്നം കണ്ടെന്നവണ്ണം അവള്‍ കിടക്കയില്‍ നിന്നും ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു.കണ്ണ് തുറന്നപ്പോള്‍ കണ്ടത് നിര്‍ത്താതെ ചലിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവളുടെ മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ആയിരുന്നു.ഉറക്കച്ചടവോടെ കൂടെ തന്നെ അവള്‍ അതിലേക്കു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.പതിനെട്ടു മിസ്സ്‌ കോള്‍!''ആരുടെതാവാം?" ആകാംക്ഷയോടെ അവള്‍ മിസ്സ്‌ കോള്‍ ലിസ്റ്റ് പരതി നോക്കി.ഒരു പരിചിത നമ്പര്‍..എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യമായിട്ടായിരിക്കും എന്ന് കരുതി അവള്‍ ആ നമ്പറിലേക്ക് തിരിച്ചു വിളിച്ചു..ശെരിയാണ്,അത് അവളുടെ ഉറ്റ ചങ്ങാതിയുടെ സ്വരം തന്നെ ആയിരുന്നു.ഒരുപാട് സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിക്കാന്‍ ഒരുങ്ങുമ്പോഴേക്കും മറുവശത്ത് നിന്നൊരു ആക്രോശം..''എന്താ,നിനക്ക് കോള്‍ എടുത്താല്‍..?" സാധാരണ ശബ്ധത്തില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി അദ്ധേഹത്തിന്റെ സ്വരം അവളെ തെല്ലൊന്നു അലോസരപ്പെടുതിയെങ്കിലും,ആത്മധൈര്യം ചോരാതെ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയില്‍ അവള്‍ അവനോടു പറഞ്ഞു..''ഞാന്‍ ക്ഷീണം കൊണ്ട് അറിയാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയി,മൊബൈല്‍ സൈലെന്റ് ആയതിനാല്‍ ഞാനറിഞ്ഞില്ല,കാര്യമെന്താണ്..?"വീണ്ടും മറുവശത്ത് നിന്ന് സ്വരം ഉയര്‍ന്നു-അത് പക്ഷെ ഒരു ഭീഷണി യുടെതായിരുന്നു,''മേലാല്‍ ഇനി നീ എന്നെ വിളിച്ചു പോവരുത്..''തിരിച്ചു ചോദിക്കും മുന്നേ കോള്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തിരുന്നു.ഒരു നിമിഷം അവള്‍ ആകെ പകച്ചു പോയി.എന്തുചെയ്യണം എന്നറിയാതെ സ്വയം ചോദിച്ചു ''എന്ത് കൊണ്ടവന്‍ എന്നോടിങ്ങനെ പറഞ്ഞു?ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനെക്കാള്‍ ഉപരി ഒരുപാട് ബഹുമാനത്തോടെ സ്നേഹിച്ച തന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുക്കാരനിത് എന്ത് പറ്റി?''കുറെ ഉത്തരം കിട്ടാ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കിടയിലെപ്പോഴോ അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ കറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയ ഫാനില്‍ ഉടക്കി.ആ മിഴികള്‍ അറിയാതെ ഉറക്കത്തിലാണ്ടു.പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കണ്ണ് തുറന്ന അവള്‍ മൊബൈല്‍ എടുത്തു നോക്കി നെടുവീര്‍പ്പോടുകൂടിതനെ..ഒരുപക്ഷെ അവള്‍ക്കു അതൊരു കാളരാത്രി ആയിരുന്നിരിക്കാം..അവളുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഇന്നും ആ സുഹൃതു ഒരു സ്നേഹ സ്മാരകമായി നില നില്‍ക്കുന്നുണ്ടാവാം..!


ഇവിടെ തെറ്റ് പറ്റിയത് ആര്‍ക്കാണ്.?ഒന്ന് തിരുത്തുവാനുള്ള പഴുതുപോലും കൊടുക്കാതെ ഒരു കോളില്‍ നല്ലൊരു സുഹൃദ് ബന്ധം അവസാനിപ്പിച്ച ആ വ്യക്തിയോ അതോ തനിക്കു ജീവിതത്തില്‍ കിട്ടാതെ പോയ ഒരു സുഹൃത്തിനെ കിട്ടിയെന്നു കരുതി അവനെ ആത്മാര്‍ഥമായി സ്നേഹിച്ച അവള്‍ക്കോ????

എന്‍റെ കണ്മഷി...!





എന്‍റെ കണ്മഷി എവിടെ ...?കയ്യിലിരുന്ന പേഴ്സ് തുറന്നു തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി..എവ്ടെയും ഇല്ല..''അമ്മെ, ഇതിലുണ്ടായിരുന്ന ആ കണ്മഷി അമ്മ കണ്ടായിരുന്നോ??"..ഇല്ലല്ലോ  മോളെ, അത് തീരാറായിട്ടുണ്ടായിരുന്നല്ലോ, നിനക്ക് അതെന്നെ വേണംമെന്നുണ്ടോ? അമ്മയുടെ മറുപടി കേട്ട് എനിക്ക്  ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒക്കെ വന്നു.കഴിയാറായെങ്കിലും  എന്താ? അതെന്‍റെ ഇഷ്ടപെട്ട കണ്മഷി ആയിരുന്നു..അതിനി കിട്ടാതെ ഒരു സ്വസ്ഥതയും ഇല്ല.

ചില കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയാണ്. ജീവിക്കാന്‍ കണ്മഷി കൂടിയേ തീരു എന്നില്ല എനിക്ക്, എങ്കിലും  കൂടെ കൊണ്ട് നടന്നിരുന്ന ഒരു വസ്തു അല്ലെങ്കില്‍  ചില വ്യക്തികള്‍   ...പെട്ടെന്ന്  നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും കുറച്ചു നേരത്തേക്കെങ്കിലും ഒന്ന് മാറി നില്‍ക്കുംബോഴുണ്ടാകുന്ന ഒരു മനപ്രയാസം  അത് പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്തതാണ്.ഇതുപ്പോലെ തന്നെയാണ്, നമ്മുടെതെന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെട്ട , നമുക്ക് വിട്ടു കൊടുക്കാന്‍ പറ്റാത്ത പല കാര്യങ്ങളും നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും  ജീവിതത്തില്‍ കാണുമായിരിക്കും   .ചിലത് നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്   തന്നെ കോട്ടം തട്ടുന്നതാവാം. അതില്‍ നിന്ന് ഒന്ന് മാറിയാലോ എന്ന് നാം പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറുണ്ട്, എന്നാല്‍ പോലും  പൂര്‍ണ്ണമായ ഒരു പിന്മാറ്റം സാധ്യമാകണമെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും നമ്മുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നൊരു പ്രോത്സാഹനം കൂടിയേ തീരു.

കഴിയാറായ കണ്മഷിയാണ് എന്‍റെ കയ്യില്ലുണ്ടായിരുന്നത് .അതിനി കിട്ടിയിട്ടും വല്ല്യ കാര്യമുണ്ടായിട്ടൊന്നുമല്ല എന്നാലും ആ പഴയതിനോടുള്ള ഒരു ഇഷ്ടവും,ഇനി പുതിയൊരു കണ്മഷിയുമായി പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള  ആശങ്കയും !ഇത് വായിക്കുമ്പോള്‍ -എന്തൊരു നിസ്സാര കാര്യമാണിത് എന്ന് തോന്നിയേക്കാം .ഇതുപ്പോലെയുള്ള നമ്മുടെ നിത്യ ജീവിതത്തിലെ പല നിസ്സാര കാര്യങ്ങളും നമ്മുടെ സ്വഭാവങ്ങളുമായി  താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ നമുക്ക് കിട്ടുന്ന ''തിരിച്ചറിവ്'' അത്രയേ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളൂ.എന്‍റെ ചിന്തകള്‍ കാട് കയറിയിരിക്കുമ്പോള്‍, അറിയാതെ കാല്‍ എന്തോ ഒന്നില്‍ ഉടക്കി, താഴെ നോക്കിയപ്പോള്‍ ദേ കിടക്കുന്നു ''എന്‍റെ കണ്മഷി..''!

===>നല്ലതിനെ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തോട് ചേര്‍ത്ത് നിര്‍ത്തുക.

===>മാറ്റേണ്ട ദുശ്ശീലങ്ങളെ സ്വയം അറിഞ്ഞു തിരുത്തുക...

===>മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മകളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവരെ അംഗീകരിക്കുക.. 


ആശംസകള്‍..!

നിങ്ങള്‍ക്കിഷ്ടപ്പെട്ടവ